Қидирув

от 1. Ёз билан қиш ўртасидаги фасл,

Кеч куз. Кузга яқин.

Шу орада яшаркан Бир бадавлат — бой хўроз, Роҳат умр кўраркан Куз-у қиш-у баҳор, ёз. З. Диёр.

Дераза олдидаги тол новдасидаги япроқлар куз шамолига бардош беролмай, узилиб, ерга тушарди. — С. Кароматов, Олтин қум

2. кўчма Даврнинг, масалан, киши ҳаётининг, умрнинг охирги дамлари.

Кимдир шошилиб жавоб қайтарди: — Бу гал унинг [душманнинг] кузи келади. — Н. Сафаров, Комиссар Қорабоев

Ахир ёшимиз кетяпти, умр баҳоримиз ўтиб, кузимиз яқинлашиб келяпти, Ҳаётхон! — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

от с. т. айн. Куз 1.

Қизим, сен оламга келганинг чоғи Кузак ҳам баҳорга айланди чоғи. — У. Пўлкан, Бир баҳор достони

Бизни ҳам чорларди кузакда терим, Гурпаклашиб юриб пахта терардик. — Э. Воҳидов.

сфт. Кузга хос, кузда бўладиган.

Кузги ёмғир. Кузги мева. Кузги йиғим-терим. Кузги экинлар. Кузги шудгорлаш.

Комилжон анчагина жойга кузги кўчатлар ўтқаздирган эди. — С. Зуннунова, Янги директор

от 1. Карта ўйинида: бошқа хол, ранг-тусдаги карталардан устунликка эга бўлган ва бошқа холдаги карталарни боса оладиган карта.

Кузирни юрмоқ. Кузир билан босмоқ.

2. с. т. кўчма Маълум жиҳатдан устунликка эга бўлган, ўз кучига, бойлигига ишонган одам; зўравон, дўкай.

Эркинлик ҳавас қилмас инсон ёʻқдир жаҳонда, Давлат ёʻқким, мустақил бўлмай деса кузири. — Б. Бойқобилов.

Асакалик машҳур қиморбоз Қулматқора тўртолчиларнинг элкаси ерга тегмаган кузури эди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

от Автомашинанинг одам ёки юк жойлашадиган қисми.

Зиснинг кузовида ўтирган раис ҳаммани кулдириб, тўсатдан Комила холани қучоқлаб олди. — О. Ёқубов, Баҳор кунларидан бирида

Кузов тўла шағал билан Туямўйин тарафга кетаётган эдим. — С. Сиёев, Ёруғлик

от айн. Кузир.