fl. 1. Eshib yoki burab yigʻishtirmoq, qaytarmoq; shimarmoq.
Abulziyo qoʻltigʻidan ogʻir shohi xaltacha chiqardi-da, xalta ogʻzini himarib, Majdiddinning oldiga sharaqlatib qoʻydi. — Oybek, Navoiy
Sultonov koʻzlarini ochib, shimining pochasini asta himarib, koʻtara boshladi. — M. Mansurov, Yombi
2. Eshib, burab pishitmoq.
Kampir qoʻlidagi paxtani himarib, qora chiroqqa pilik tayyorladi. — Ertaklar
U ip uchini tishlab uzib, barmoqlari bilan himarib, durni ipga tizarkan, gapini loqayd davom ettirdi. — Mirmuhsin, Qumri va Tamanno
3. Toʻgʻrilash, tartibga solish yoki shunchaki ermak tarzida barmoqlari orasida olib buramoq, oʻynamoq.
Tansiq havorang roʻmolchasining uchini himarib, uning ishidan koʻz uzmaganini payqadi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar.
Labini yalab, soqolining uchini himarganicha, bir nafas indayolmay qoldi. — S. Zunnunova, Olov
Rassom dasturxon popugini himargancha, Togʻaning tomidan koʻz uzmay oʻtirar edi. — Q. Kenja, Notanish gul