sft. 1. esk. kt. Cheksiz, poyonsiz.
Bir vaqtlar suvsizlikdan tors-tors yorilib ketgan dashtlarda endilikda hadsiz gʻallazorlar shovullab yotibdi. — Sh. Rashidov, Yangi yer haqida soʻz
Ey, sen muazzam va hadsiz sahroda adashgan sargardon sayyoh! — F. Musajonov, Himmat
2. Belgining eng yuqori darajasini bildiradi; behad, nihoyatda, gʻoyat.
U dunyoda eng qimmatli, eng qodir buyumini topib olgan kabi, hadsiz sevindi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Kozim uning koʻzlariga hadsiz bir gʻussa soya solganini sezdi. — E. Usmonov, Yolqin
Chuqur qaygʻu, hadsiz kin bilan Yoʻlchi bir necha mahallani aylanib chiqdi. — Oybek, Tanlangan asarlar