hadsiz

sft. 1. esk. kt. Cheksiz, poyonsiz.

Bir vaqtlar suvsizlikdan tors-tors yorilib ketgan dashtlarda endilikda hadsiz gʻallazorlar shovullab yotibdi. — Sh. Rashidov, Yangi yer haqida soʻz

Ey, sen muazzam va hadsiz sahroda adashgan sargardon sayyoh! — F. Musajonov, Himmat

2. Belgining eng yuqori darajasini bildiradi; behad, nihoyatda, gʻoyat.

U dunyoda eng qimmatli, eng qodir buyumini topib olgan kabi, hadsiz sevindi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Kozim uning koʻzlariga hadsiz bir gʻussa soya solganini sezdi. — E. Usmonov, Yolqin

Chuqur qaygʻu, hadsiz kin bilan Yoʻlchi bir necha mahallani aylanib chiqdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Hisobiga yetib boʻlmaydigan, had-hisobsiz, son-sanoqsiz, juda koʻp.HADSİZ, SINIRSIZ

sheksiz, shegi joq, payansız