sft. 1. din. Shariat qonuniga, din aqidalariga xilof ish qilgan shaxs, aybdor.
Munkar-Nakir bunday gunohkorni birinchi martaba koʻrishi edi, yana gurzisini ishga soldi. — A. Qahhor, Tobutdan tovush
2. Odob-axloq doirasidan tashqari, nojoʻya ish qilgan shaxs; aybdor.
Men Zokir ota bilan Roʻzimatni qoralab, oʻzimni oqlamoqchi emasman, shular qatori men ham gunohkorman. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Kishi oʻzini gunohkor his qilsa, begʻam quvnayotganlarga havasi keladi. — P. Qodirov, Uch ildiz
3. Jinoyat qilgan, jinoyatchi.
Gunohkor boʻlmoq.
Darrov haligi osilish uchun yuborilgan gunohkorlarning orqasidan ot bilan yugur! Dor ostidan boʻlsa ham qaytarib kel! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Tergovchi Ota-xoʻja akani gunohkor qiladigan xat yozib, Zumrad opaning oʻziga qoʻl qoʻydirib olmoqchi edi. — S. Yunusov, Kutilmagan xazina