Қидирув

от 1. Гавданинг бош билан елка орасидаги қисми; бўйин; бўйиннинг орқа қисми.

Полвон ўрнидан турди, нима қилишни билмай, гоҳ пешонасини уқалар, гоҳ гарданини қашир эди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

Сочлари чаккаси ва гарданигача тушган, елкасига фотоаппарат илган ёшгина новча сариқ йигитча ҳаммага бир-бир жилмайиб турарди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

2. Гарданига олмоқ

3. 1) ўз устига олмоқ, зиммасига олмоқ.

Ишнинг оғирини ўз гарданимга оламан: пули, озиқ-овқат, асбоб-ускунаси, улови мендан; меҳнат — халқдан. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

4. 2) иқрор бўлмоқ, тан олмоқ, бўйнига олмоқ.

сфт. кам. қўлл. Қайсар, ўжар.

Очил куч шундай гарданкаш одам эди. М. М. — Дўст, Галатепага қайтиш.

от Қайсарлик, ўжарлик.

Ҳа, гарданкашлик қилиб, кўзга кўканак, бетга тиканак бўлишдан ҳазар қил [деди бойвачча]. — К. Яшин, Ҳамза

деньги близки к сердцу

погов.ирон. (букв. хотя он слез с лошади, но не сходит с седла; он по-прежнему высокомерен и горд, хотя не занимает прежнего положения.