фл. 1. Мамнунлик, фахр ҳиссини туймоқ; фахрланмоқ.
Беморлар эрининг қўлидан шифо топганидан бениҳоя ғурурланарди. — С. Зуннунова, Кўк чироқлар
Ватандошларимиз билан суҳбатлашар эканман, уларнинг тантилиги, зукколигидан ғурурландим. — Ёшлик
Элмурод бу ишга озми-кўпми ўз меҳнати сингганини ўйлаб, ўзидан ўзи ғурурланди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Мағрурлик, кибр ҳиссини туймоқ, шундай ҳолатда бўлмоқ; кибрланмоқ.
Эргаш дунёда шундай ажойиб нарсанинг борлигини Холмуроддан кўра яхшироқ билганидан ғурурланаётган кўринар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Парпихўжа ёғчи пойлоқчилик, чақимчилик ишининг муваффақиятларидан ғурурланиб тўплаган маълумотини сўзлаб бераркан, элликбоши уни тўхтатди. — Ойбек, Танланган асарлар