sft. 1. Gʻubori, changi yoʻq; gardsiz; toza, musaffo.
Gʻuborsiz osmon.
Quyosh gʻuborsiz koʻkda taltayib porlar edi.
Juvon ham uzun qora kipriklarini pirpiratib, chinni singari gʻuborsiz yuzidan nur yogʻilayotganday, kulimsirab qaradi. — A. Muxtor, Tugʻilish
2. koʻchma Koʻngli, dili pok; kir, gʻubordan xoli.
Tipirchilagan jajji yuragi shundoqqina koʻrinib turibdi: samimiy, gʻuborsiz, chin koʻngildan gapiradi norasta. — A. Muxtor, Tong bilan uchrashuv
Qiz bolani avaylab, gʻuborsiz, pok oʻstirish tarbiyada eng muhim davr sanaladi. — Saodat