gʻuborsiz

sft. 1. Gʻubori, changi yoʻq; gardsiz; toza, musaffo.

Gʻuborsiz osmon.

Quyosh gʻuborsiz koʻkda taltayib porlar edi.

Juvon ham uzun qora kipriklarini pirpiratib, chinni singari gʻuborsiz yuzidan nur yogʻilayotganday, kulimsirab qaradi. — A. Muxtor, Tugʻilish

2. koʻchma Koʻngli, dili pok; kir, gʻubordan xoli.

Tipirchilagan jajji yuragi shundoqqina koʻrinib turibdi: samimiy, gʻuborsiz, chin koʻngildan gapiradi norasta. — A. Muxtor, Tong bilan uchrashuv

Qiz bolani avaylab, gʻuborsiz, pok oʻstirish tarbiyada eng muhim davr sanaladi. — Saodat

shańsız, girbińsiz, shańı joq, taza