от 1. эск . 1 айн. франсуз.
Фаранг тилига ҳам уста деб эшитаман. — К. Яшин, Ҳамза
Ким фарангу, ким ҳабаш, Ирқ талаш, имон талаш. — Э. Воҳидов, Муҳаббатнома
2. Европалик, Европадан келган.
У [Ғуломжон] комитет аъзолари билан маслаҳатлашиб, хуфтондан кейин ёнида тўртта фаранг йигит билан уста Баҳромникига келди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
3. с.т. Франсияда, Европада тайёрланган; Франсиядан, Европадан келтирилган.
— Кампирнинг дарди ғўзада дегандек, сиз косибларнинг дардингиз мум, чарм, фаранг ипда, — деди кулиб ака Наврўз. — М. Осим, Элчилар
Милтиқ босса, қистаб чиқар фаранг ўқ, Узингиздан ҳар вақт менинг кўнглим тўқ. — Ҳасанхон
4. кўчма Ҳар бир иш қўлидан келадиган; моҳир, уста.
Устози — гаранг, шогирди — фаранг. — Мақол
Аҳлиямиз [хотиним] ҳам учига чиққан чевар, худога шукур. Ожизамиз ҳам дўппи тикишга фаранг бўлиб чиқди. — Чўлпон, Кеча ва кундуз
— Ҳа, Азизжон ўзинг ҳам фаранг жарроҳ бўпсан-да, — дейди Комил ака. — С. Азимов, Оппоқ тонг қўшиғи
- Фаранг милтиқ (ёки тўппонча) Елкасида фаранг милтиқ таққан Ҳайдар мерган қўлида бургут қўндириб бормоқда эди. — М. Жўрабоев, М. Б. мартабаси.Кумуш қуббалик қадалган сербар камарида Худоёрхон туҳфа қилган фаранг тўппонча осилиб турарди. — Мирмуҳсин, Қаҳрамоннома
- Фаранг рўмол Ипак рўмолнинг юпқа, енгил ва товланиб турадиган бир тури. Майна бошига ташлаб олган ҳарир фаранг рўмолининг икки учини тутиб, очиқ деразадан Ҳабиба хонимни кўрди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши
- Устаси фаранг 1. Ўз ишининг моҳири, устаси. Собирбой, мулла Жуманиёзни яхши биламан, у устаси фаранг йигитлардан, уни алдаб бўпти. — Ж. Шарипов, ХоразмДивизионда Шариповни устаси фаранг мўлжалчи, мерган тўпчи дейишади-я. — Т. Рустамов, Мангу жасоратУ ойга човут соладиган устаси фаранглардан. — Муштум— Саидов, жудаям устаси фаранг бўлибсан-а! — деб кулишди Иброҳимга. — Т. Рустамов, Мангу жасорат