сфт. 1. Бошқалардан ўзини баланд тутиб, кибр билан юрадиган, кеккайган, кибрли, мутакаббир.
Димоғдорга бир гап оз, икки гап кўп. — Мақол
Камол ёшлигида димоғдор Беюсўжа билан ҳеч қачон яқин дўст тутинмаган эди. — Ёшлик
Мен баъзи кишиларга ажабланаман. Сал иш қилдими, дарров димоғдор бўлиб кетади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
2. Баландпарвоз, катта.
Ҳар гал учрашувларда Холдор навбатдаги синовдан қўли баланд ўтганлиги ҳақида димоғдор гаплар қиларди. — И. Раҳим, Зангори кема капитани