ot 1. din. Bandaning olloh oldidagi qarzi; qismati; oʻlim, qazo qilish..
2. Shaxsning biror munosabat bilan qaramlik, tobelik holati.
Asarning oxirida qotilni politsiya qamoqqa oladi va bir muallim chiqib, chor hukumatiga qulluq va bandalik madhiyasini oʻqiydi. — Hamza
- Bandalik qilmoq, bandalikni bajo keltirmoq yoki topshirmoq . Vafot etmoq, qazo qilmoq, oʻlmoq. Bahrombekni zoʻrgʻa tashqariga olib chiqdi, fotiha qilib, bandalikni bajo keltirgan musofirning yuziga oq doka yopdi. — YoshlikDono momo bandalik qildi. Janozaga bordim. — T. Murod, Ot kishnagan oqshomSodiq choʻpon bandalikni topshirdi. — Yoshlik
- Bandalik yoki bandalik-da Vafot etgan kishining yaqinlariga taʼziya izhor qilishda aytiladigan soʻz; afsus, vafot qilibdi maʼnosida. — Bandalik, oʻgʻlim, otangdan ajraldik, — deb bagʻriga bosdi. — Yoshlik— Bandalik ekan, aya! — notanish yigit maʼyuslanib gapirdi. — S. Karomatov, Oltin qumMashinaga yaqinlashayotganda, shofyor yigit turib kelib, tirsaklaridan ushladi: — Bandalik, Rahimjon aka! — Oʻ. Umarbekov, Yoz yomgʻiri