sft. 1. Yuqori darajada, ortiq darajada; cheki yoʻq, nihoyasiz, cheksiz.
Qadrdoningiz Yusufbek hojining oʻgʻli Otabek bir necha kunlardan buyon benihoya bir dard bilan ogʻrir edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
2. rvsh. Chegarasi yoʻq, haddan tashqari; juda ham. Benihoya oriq. Benihoya uzoq. Benihoya koʻp. Benihoya quvonmoq.
U nimadandir benihoya xursand, nimadandir xijolat boʻlib, uyga ketdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Kishining molini saqlash benihoyat qiyin, uka. — Oybek, Tanlangan asarlar
U [Elmurod] oʻz oldiga shunday bir odamning kelib qolganidan benihoyat xursand edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi