фл. 1. Ҳайронлик билан қарамоқ, ҳайрон бўлиб оғзи очилиб қолмоқ.
Куёвимизнинг ўзи лақабини эшитганда, ростдан ҳам анқайиб қолди, қизарди. — М. М. Дўст, Лолазор
Миршаблар Ёʻлчига зуғум билан ўқрайиб ўтишди. Ёʻлчи бир минут анқайиб қолди-да, юкни нари-бери орқалаб, уларнинг [миршабларнинг] изига тушди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Бепарво, лоқайд қарамоқ; анграймоқ.
— Анқайманглар, тезда гўжа тайёр бўлади, — деди ишлаётганлар олдига бориб навкар, мўйловини бураркан. — Ж. Шарипов, Хоразм
Шодиёр жиянига ўшқирди: — Сувдан қуй, нега анқаясан. — Ёшлик