Қидирув

Шеърий мисралардаги айрим сўзларнинг, баъзан қўшимчалар, ҳижолар ёки сўз бирикмаларининг бир хилда ўзаро оҳангдош бўлиб келишига асосланган, фақат шеърият учунгина хос бўлган муҳим белгилардан бири. Қофия шеърнинг товуш тузилишида, ритмик таркибида, интонациясида, синтактик-семантик боғланишида, банд тузилишида муҳим вазифани бажаради, шунинг учун қофия шеърий нутқни оҳангдор ва таъсирли қилишга хизмат этади, мисраларнинг эсда сақланиб қолишини осонлаш-, қофия

айланма қофия. Шеърий асар қофияланишининг бир тури бўлиб, у аралаш қофия деб ҳам юритилади. Унинг шаклий ифодаси қуйидагича: а в с; а в с; а в с; с в а ва ҳ. к. Айланма қофиянинг жуда мураккаб кўринишлари ҳам мавжуд. Ойбекнинг шеъридан келтирилган қуйидаги парча ҳам айланма қофияга мисол бўла олади: Тош экан бошим, Ҳеч ёрилмади — Ёғилди минг тош. Қалам ҳамдардим, Бир сирқимади Кўздан қатра ёш.

сийқа қофия

жуфт қофия, маснавий қофия. Шеъриятда қофияланувчи сўзларнинг банддаги ўрнига кўра, а-а, б-б, в-в шаклида қофияланадиган тури

Тўла оҳангдош бўлган сўзлар ёки ҳижоларнинг қофияланиши бўлиб, бунда қофияловчи сўзларнинг товуш таркиби бир-бирига тўла мос келади., тўлиқ қофия, тўқ қофия

Бунда булбул китоб ўқийди, Бунда қуртлар ипак тўқийди. — Ҳ. Олимжон

жуфт қофия. Қофия кўринишларидан бири: мисраларнинг иккитадан ўзаро қофияланиб келиши. Бундай қофияланиш ўзбек адабиётида маснавий деб юритилган: Ҳайратул-аброр кўриб зотини, «Ҳайратул-аброр» қўйдим отини. (Навоий)