Qidiruv

klassitsizm. XVII asrning boshlarida Yevropa mamlakatlari adabiyoti va sanʼatida yuzaga kelgan badiiy metod boʻlib, bu metod XVII—XVIII asrlar fransuz dramaturgiyasida koʻproq taraqqiy etdi. Bu metod namoyandalari klassitsizmchilar, klassitsistlar terminlari bilan ifodalanadi. Antik dunyo sanʼati va badiiy adabiyotining eng yaxshi tomonlarini oʻzlashtirib olgan klassitsizm metodi bir qancha cheklangan jihatlariga qaramay, jahon sanʼati va adabiyoti tarixida progressiv rol oʻynadi. Klassitsizm estetikasi Aristotel va Goratsiy kabi antik yozuvchi hamda olimlarning ijodidan oziqlangan holda

XVIII asrning 80—90- yillarida nemis adabiyotida paydo boʻlgan adabiy oqim. Veymar klassisizmi (q. Klassitsizm) vakillari ijodida ham maʼrifatni targʻib qilish, inson aql-zakovatini ulugʻlash gʻoyalari yetakchi oʻrinni egallaydi. Ular qadimgi grek adabiyoti syujetlariga katta eʼtibor berganlar. Xristofor Martin Viland (1733—1813) ning «Agaton» romanida veymar klassitsizmining xarakterli xususiyatlari oʻz ifodasini topgan. Buyuk nemis mutafakkiri I. V. Gyotening «Yosh Verterning iztiroblari» romanida ham veymar klassitsizmining taʼsiri sezilib turadi., veymar klassisizmi

adabiyotdagi neoklassitsizm, adabiyotdagi yangi klassitsizm. XIX asrning 20-yillarida Ukrainada paydo boʻlgan adabiy gruppa — neoklassiklar yoki yangi klassiklar tomonidan ilgari surilgan stilistik prinsip. Neoklassiklar oʻzlarini «sof sanʼat» namoyandalari hisoblab, klassik antik adabiyot namunalariga, asosan Gʻarb burjua sanʼatiga asoslanar edilar.