ot 1. Nikohsiz, nosharʼiy jin-siy aloqada boʻlish; fahsh.
Bir shaharda bir buzuq xotin bor ekan. Shu xotin qariganda, qiyomat vahmiga tushib, aʼlamning oldiga boribdi: — Aʼlam pochcha, kishi zino qilsa nima boʻladi? — deb soʻrabdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Mana shu tabiati bilan u [Qosim yuvosh] xiyonat, zinoni bilmagan ibtidoiy davr odamlarini eslatardi. — Oʻ. Hakimali, Navbahor
2. koʻchma Gunoh, ayb.
— Bomdod namozida yo shariatga, yoinki zino ishlarga roʻyxushligingizni ayon qiling,— dedi mudarris Mamarajab. — S. Siyoyev, Qiz bolaning pandi
Nasriddin ham ketar sal yiroq, Yuz bermasin tagʻin bir zino. — M. Ali, Boqiy dunyo
- Valadi zino