sft. 1. Yorugʻ, yogʻduli, nurli; tiniq.
Yorqin kun.
Quyosh chiqib, anhor yoqasidagi tollarni oltinlatgan, toza, yorqin havo koʻzni qamashtiradi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Yorqin koʻklam kunlarining birida Oʻtar jamoadan uyiga odatdagidan barvaqtroq qaytib, ertasi kun maktab ochilishini xabar qildi. — H. Gʻulom, Mashʼal
2. Aniq, ravshan, yaqqol.
Ahmad Husayn uzoq soʻzladi, dehqonlarning hayotini yorqin, chuqur tafsilli hikoya qildi. — Oybek, Nur qidirib
Hamid Olimjonning butun ijodida kishilar obrazi yorqin talqin etilgan. — N. Safarov, Olovli izlar
Romanda shahar tasviri ham togʻ qishloqlarining goʻzal manzaralari ham yorqin ifodalangan. — S. Karomatov, Oltin qum
3. koʻchma Baxtiyor, baxtli; nurafshon.
Yorqin hayot.
Hayot har qachondan koʻra koʻrkam va yorqin edi. — Shuhrat, Shinelli yillar
Bundan tashqari, u totuv va sogʻlom ishchi oilasida oʻsib, koʻp yorqin damlarni boshdan kechirgan, shuning uchun ham qiyofasi nurga serob edi. — P. Qodirov, Uch ildiz
4. Taʼsirchan, esda qolarli; oʻlmas, oʻchmas.
U [Yusufjon qiziq] oʻzining yorqin va oʻziga xos talanti bilan oʻtkir hajv yordamida baxtli hayot qurishda oʻzbek xalqiga toʻsqinlik qilgan kuchlarni qahr-gʻazab bilan fosh qildi. — T. Obidov, Yusufjon qiziq
Joʻraxonning qahramonligi, jasorati, yorqin xotirasi, ishlari qalblarda, hayotda abadiy qoladi. — Nazarmat, Joʻrlar baland sayraydi
5. Yorqin (erkak va xotin-qizlar ismi).