Толковый словарь узбекского языка
· ещё в 1 словарях
ot 1. Temuriylar davrida muayyan mansabdagi shaxs; mansabdor, amaldor.
U Abdusamad mirzo davrida mayda vazifadorlardan edi. — Oybek, Navoiy
2. Xonlik davrida oʻrdada ishlab, maʼlum miqdorda maosh, pul olib turuvchi.
Buxoroda xatmi kutub qilib kelgan bir olim aqalli bir mahalla imomatiga xarxashasiz oʻtolmasin-da bir besavod yetim oʻrdadan falon tilla vazifador boʻlsin. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon