vazifador

ot 1. Temuriylar davrida muayyan mansabdagi shaxs; mansabdor, amaldor.

U Abdusamad mirzo davrida mayda vazifadorlardan edi. — Oybek, Navoiy

2. Xonlik davrida oʻrdada ishlab, maʼlum miqdorda maosh, pul olib turuvchi.

Buxoroda xatmi kutub qilib kelgan bir olim aqalli bir mahalla imomatiga xarxashasiz oʻtolmasin-da bir besavod yetim oʻrdadan falon tilla vazifador boʻlsin. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

n esk. official, functionary, bureaucrat