SUQ 'oʻzganing ovqatiga olib yeyish istagi bilan tikiluvchi', ' ochkoʻz'. S u q toʻymas, oʻgri boyimas (Maqol). Qadimgi turkiy tilda qam shunday maʼnoni anglatgan bu sifat dastlab soq tarzida (ПДП, 422; DS, 508), keyinroq suq tarzida talaffuz qilingan (Devon, III, 143); oʻzbek tiliga keyingi talaffuz shakli yetib kelgan: soq > suq
1. Birovning ogʻzidagi, qoʻlidagi, oldidagi ovqatiga havas, sukdik bilan qarovchi; birovning dasturxoniga betakalluf suqiluvchi; ochkoʻz
Och toʻyar, suq toʻymas — Maqol
Qosim suq, Qorni quduq, Koʻzi och, Nafsi quloch — "Boychechak"
2. Hirs, ehtiros; havas
Bashirjon unga [Qirmizxonga] suq bshgan tikizdi — N. Aminov, Qahqaha
[Yigit] Qizning qaddi-qo-matiga suq bizan muKwidu — "Yoshlik"
Parvo qilma. Omon-eson Tashkent boraylik, birovning suqi tushmaganidan topib beraman. Koʻribsanki, u ham shaydo, sen ham — Shuhrat, Shinelli yillar
3. etn. "Yomon koʻz", kinna
Daf boʻl, falokat shoʻrtumshuq, Tegirmonda tuz yegan suq, ket, ket, ket, ket! — Hamza, Tanlangan asarlar
Ajab boʻpti! Oʻgʻlingizga hali buham oz! Boʻlmasa Zulfiya kimdan kam? Husniga suqingiz kiradi — O. Yoqubov, Chin muhabbat