fl. 1. Tanbehlovchi gap, soʻz aytmoq, tanbeh bermoq, urishib qoʻymoq.
Ona boʻlgandan keyin vaqti kelsa — koyiydi, vaqti kelsa erkalaydi. — T. Obidov, Yusufjon qiziq
— Normurod aka, — dedi u, — siz ishni buzding, deb meni koyidingiz, ehtimol, bilmasdan, tajribasizlikdan buzgan boʻlsam. — S. Ayniy, Qullar
2. ayn. Koyinmoq.
Mulla Norqoʻzi bu odamning oddiy haqiqatni anglamasligidan koyidi. — A. Qahhor, Mayiz yemagan xotin
Rahimning oʻzboshimchaligidan [Umurzoq akaning] bunchalik koyib gapirishi Qudratni yanada hushyor qildi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
3. kom qoʻll. Biror narsa tayyorlash uchun urinmoq, ovora boʻlmoq.
Yoʻlchi qishloqdan keltirgan xaltani kampirga uzatdi: — Ayam berib yubordi, qurut — Sadagʻasi ketay, — kampir xaltani ushlagisi ham kelmay, qoʻl uchi bilan tutib gapirdi, — koyib nima qilar edi bechora. — Oybek, Tanlangan asarlar