ot 1. Yuz, bet, aft-angor; siymo.
Ular xuddi egizaklardek, chehralari bir-biriga gʻoyat oʻxshar, gavdalari qariyb farqsiz, koʻrinishda yuvosh odamlar edi. — Oybek, Quyosh qoraymas
Shunda uning xayol bogʻida yana Adolatning chehrasi koʻrindi. — I. Rahim, Chin muhabbat
2. koʻchma Kishi kayfiyati, ruhiy holati yoki xulq-atvorining yuzdagi aksi.
Uning chehrasi buzuq. Chehrasi ochiq odam. Chehrasini ochmoq.
Chehra degan koʻngilning oynasidir. — Hamza.
Qori uni goh “sizlab“, goh senlab, yaxshi muomalada boʻlgani uchun, ochiq chehra bilan gaplasha ketdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Chol soqolini qirib, yangi kombinezon kiyib olgan. Uning chehrasi ochiq, nimadandir xursand. — I. Rahim, Chin muhabbat