sft. 1. Xotirjam holda, oʻngʻaysizlik sezmasdan, tashvishdan xoli holda, shoshilmasdan, bamaylixotir; bemalol.
-Bahuzur yoyilib oʻtiraveringlar. Dalada yoz pallasida yoyilib oʻtirish rohat,— dedi mehmonlarga murojaat qilib boy. — Oybek, Tanlangan asarlar
Bu odamlar dunyoni suv bossa, toʻpigʻiga chiqmaydigan, bahuzur yonboshlab yotib bamaylixotir, huzur qilib kulishar edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
2. Hech qanday qiyinchiliksiz; bemalol.
Bu ishni u bahuzur bajaradi.
Men oʻziga toʻq odamning bolasiman, otamning topgani, oʻzimning dehqonchilikdan topganim bitta qornimga bahuzur yetadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Ora uzoq boʻlsa ham, [Maston kampirning] erkakcha ovozi Gʻulom-jonga bahuzur yetib keldi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. kesim vzf. Bemalol, ruxsat; mayli.—
Chekishga qarshilik qilmaysizlarmi? — Bahuzur. — Oydin, Suhbati jonon
- Oʻziga bahuzur Hech narsadan muhtojligi yoʻq, oʻziga toʻq. U oʻziga bahuzur odam.