sft. 1. Ulugʻvor koʻrinishga eta boʻlgan, viqorli; savlatli, mahobatli.
Salobatli kishi. Salobatli bino.
Haqiqatan ham Gʻoyibning salobatli qiyofasi oldida Temirjon yosh boladay koʻrinardi. — J. Abdullaxonov, Oriyat
Ular Ahmadga qadrdon boʻlib ketgan salobatli va bahaybat argʻuvon daraxtiga yaqinlashdilar. — F. Musajonov, Himmat
2. Ogʻir, vazmin; oʻz vazminligi va sokinligi bilan taʼsir etuvchi; taʼsirchan.
Salobatli tun.
Shundan keyin uyda salobatli tinchlik choʻkdi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Bosh muharrir oʻzining mayin, vazmin, shirali, salobatli ovozi bilan soʻz boshladi. — F. Musajonov, Himmat
Tashqarida bahor yomgʻiri salobatli shovullardi. — P. Qodirov, Uch ildiz