ot 1. Suv havzalari va oqar suvlar bilan quruqlik tutashgan kambar yer; lab, boʻy, yoqa; sohil.
Daryo qirgʻogʻi. Koʻl qirgʻogʻi. Dengiz qirgʻogʻi.
Amu oqar qirgʻoqni yuvib, Kunlar oʻtar kunlarni quvib. — Gʻayratiy
Farida qurbaqa suzish qilib, qirgʻoqqa qarab borar ekan, suv purkab kuldi. — P. Qodirov, Uch ildiz
2. Yoyiq narsalarning, yoʻl yoki maydonning cheti; zih, qir.
Roʻmolning qirgʻogʻi. Paxtazorning qirgʻogʻi.
Adolat konvertni oldi-da, kichkinagina qaychisi bilan qirgʻogʻini qiydi. — I. Rahim, Chin muhabbat
[Murod] Musht bilan stol qirgʻogʻini urgan edi, stakanlar jiringlab sakrab ketdi. — S. Axmad, Qadrdon dalalar
3. Chuqur narsalarning yuqori chegarasi, cheti, yoqasi.
Jarning qirgʻogʻi. Chelakning qirgʻogʻi.
Haytovur, jahannamning qirgʻogʻiga chiqib oldik. — Oybek, Quyosh qoraymas