sft. 1. Urush-janjaldan, gʻavgʻo-tashvishdan xoli; tinch, bexavotir, xotirjam.
Osoyishta shahar. Yurt osoyishta. Osoyishta yashamoq.
Shunday paytda kishining bu xilda osoyishta va hatto xotirjam boʻlishini tasavvur qilish qiyin edi. — A. Qahhor, Oltin yulduz
Goʻzal manzara ruhimizni bardam, asablarimizni osoyishta qiladi. — Saodat
2. Hayajondan, iztirobdan xoli; betashvish.
Bu qomatni [Fotimani] koʻrishi bilanoq Elmurodning osoyishta qalbida nimadir qoʻzgʻaldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
3. Xotirjam, bamaylixotir, bosiq.
Osoyishta suhbat.
— Kimsan oʻzing? Madamin? — dedi Abdurasul ancha osoyishta tovush bilan. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Sergey oʻrnidan turib, oldingi stulning suyanchigʻiga qoʻlini qoʻydi-da, osoyishta gapira boshladi. — P. Qodirov, Uch ildiz
4. Sokin, harakatsiz.
Dengiz osoyishta dam olmoqda.
Chang aralash tutun halqa-halqa boʻlib, koʻkka, osoyishta boʻshliqqa intilar edi. — Shuhrat, Shinelli yillar