фл.
1.
Сочмоқ, пуркамоқ, сачратмоқ (суюқликлар ҳақида).
Ҳар оқшом аяси ҳовлига кўлоблатиб сув сепарди. Кейин райҳон иси билан ўткир тупроқ ҳиди бутун ҳовлини тутиб кетарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
Уста вишиллатиб атир сепгач, мижозининг юзини елпиб, сўнг артиб қўяди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ
2.
Бир текисда сочмоқ (кукун ҳолидаги нарсалар ҳақида).
Чучварага мурч сепмоқ. Гўштга туз сепмоқ.
Холниса ёзиқ хамирга бир оз урвоқ сепди-да, ўқлоғини айлантириб, яна ёйишда давом этди. — С. Нуров, Нарвон
Бу одам шошмасдан тухумни арчиди, ҳафсала билан туз сепиб, оғзига солди — А. Қаҳҳор, Асарлар
3.
қ.х.
Бир текисда тарқатиб сочмоқ; экмоқ (дон-дун, уруғ, ўғит ва шу кабилар ҳақида).
Меҳнат қилмай роҳат кўрмас, уруғ сепмай экин ўрмас. — Мақол
— Ҳой чол, манави ер ўлгур шундай ётмасин Озгина сабзи уруғи сепиб қўйсангиз-чи? — деди Тўхтабуви. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ
4.
кўчма
Тарқатмоқ, сочмоқ.
Ёғду сепмоқ.
Кечанинг олтин чечаклари оғочлар орасидан нур сепади. — Уйғун, Асарлар
Кенг, текис кўчага узоқдан чироқлар туман ичида хира, совуқ нур сепади. — Ойбек, Танланган асарлар