сфт.
1.
Бир томони баланд, бир томони паст ер, қиялик; тоғ ёки тепалик ён-бағри.
Карвонни ҳоритар ёʻлнинг қияси. — Алпомиш
Қийғир деган қуш ўлтирар қияда. Бундай сулув ёʻқдир ушбу дунёда. — Ёдгор
2.
Қийғоч очилган нарсаларнинг оралиғи, тирқиши.
Чодир пардаси қиясидан амирнинг кўзи биринчи марта қўлида бургут қўндирган Ҳайдармерганга тушди. — М. Жўрабоев, М
3.
сфт. айн.
Қиялама.
Қия ер. Қия ёʻл
Аксари қия жойлардан довон ошиб бориладиган Қайнар ёʻли ҳозир от-арава учун ёпиқ. — С. Анорбоев, Оқсой
У қия арқон устига оёқ қўйиб, юқорига кўтарила бошлади. — Мирмуҳсин, Дорбозлар
4.
сфт.
Қийғоч очилган, сал очилган, сал очиқ.
Сандиқ қопқоғини қия қилиб кўтармоқ.
Хотин тўхтади ва йигитга қараб, бетидаги чашмбандини қия очди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Қиз қия қолган эшикни секин зичлади-да, ўйланиб, йигитнинг кетидан қараб қолди. — А. Қаҳҳор, Сароб
5.
сфт.
Бурчакма-бурчак ёки қиялаб ёʻналган; оғма, ётиқ.
Қияхат. Қия ёмғир. Ариза тепасига қия қилиб ёзилган хат. Рўмолни қия ўрамоқ.
Қия тушаётган қуёш нуридан унинг текис таралган сочи ҳам товланиб турарди. — П. Қодиров, Уч илдиз
6.
Орқасини ўгирган, ёнга қараган, бурилган, ўгирилган ҳолат(да).
Қия ўтирган Ҳаётнинг бўлиқ кўкраги нафасига ҳамоҳанг бўлиб, гоҳ кўтарилар, гоҳ тушар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
Эрта-индиноқ Холтожихон тракторга қия миниб, Ҳаётхонга баланддан қарайди. — Р. Раҳмонов, Бахт билан учрашув
