рвш.
1.
1 Одам, ҳайвон, қуш ва умуман жонли организмлар гавдасининг таяниб туриши ва юриши ёки ўрмалаши учун хизмат қиладиган аъзо.
Ўнг оёқ. Чап оёқ. Ипак қуртининг оёқлари. Отнинг орқа ва олдинги оёқлари.
Дўст —
бошга, душман оёққа боқади. — Мақол
Ўнг оёғимни кўтарсам, чап оёғим ерга кириб кетаётгандек бўлаверади. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати
У [фаришта] атлас кўйлак, лозим кийган, бош яланг, оёқ яланг, ёшгина бир йигит эди. — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин
Шарофат ўзига келди-ю, оёқ учида бориб, дарчанинг ёнига чўнқайди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2.
Стол, стул, сўри, каравот каби буюмларнинг ерга таяниб турадиган қисми, пояси.
Дадам сувоғи кўчган деворларга, эски шкаф, оёғи маймоқ стулларга бир қараб қўйди. — С. Сиёев, Ёруғлик
3.
Охир, одоқ.
Кўчанинг бошидан оёғигача тош терилган.
Подачи поданинг оёқ томонидан чанг ютиб, элан-қаран юриб келаётган сигирни таёғи билан кўрсатиб: Анави сеники, деди. — С. Анорбоев, Ҳамсуҳбатлар
Отабек киши орқасидан кетди, олдинма-кетин, сўзлашмасдангина кўчанинг оёғига қараб борар эдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
4.
Фасл, давр ва шу кабиларнинг охири, тугаётган вақти.
Куз кунларининг оёғи ва қиш кунларининг боши эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
5.
Чет, чекка; қуйи томон; этак.
Экинзорнинг оёғи. Ернинг оёғи.
6.
Уйнинг, хонанинг эшикка яқин ўрни; пойгак; зид. тўр ИИ.
Асалхон бир тўда қизлар билан оёқроқда ғуж бўлиб турганини кўрган Сорахон ўртага тушиб, йигитларни чақиб олди. — Ҳ. Ғулом, Сенга интиламан