ot 1. tar. Yuqori tabaqaga mansub kishi; zodagon, oqsuyak, aristokrat.
Bu ikki qavatli katta hovli Azlarxon toʻraning hovlisi edi. — Oydin, Hazil emish
2. tar. Xonlar davrida va chor Rossiyasi davrida Turkistonda katta amaldor, hokim.
Unga javob qilmay, hokimdan soʻradi: — Nima qilaylik boʻlmasa, toʻram? — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Ellikboshi oʻyladi: Mahkamaga borib, Hakimboyvachchaning obroʻsini dastak qilaman. Toʻralarning ogʻziga urish uchun pulni boyvachcha beradi. Mandan nima ketadi, Qabul qilaveray. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. Hurmat yuzasidan yoki ulugʻlab, kishilarning nomiga, unvoniga, mansabiga, shuningdek, koʻchma maʼnoda baʼzi narsalarni bildiruvchi soʻzlarga qoʻshib ishlatiladigan soʻz.
[Sodiq:] Ha-ha-ha, balli, Mutal toʻram! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
[Mulladoʻst oʻziga oʻzi:] Obbo, hay bu kun-erta yor-yor, childirma baka-bang, qiblaga qarab kuyov toʻram oʻtiradilar. — Hamza, Maysaraning ishi
Qudrat aka, palovxon toʻra oʻzlarini juda aziz qilib qoʻydilar, qarzdormiz. — N. Safarov, Uygʻonish
Mana, yoniga konyak toʻrani qoʻyib, toʻngʻich hosil bilan dasturxonni bezatdim. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
4. koʻchma Rasmiyatchi, rasmiyatparast, byurokrat.
Boshqarma idorasiga joylashib qolgan ikki-uchta oʻzbilarmon toʻraning beboshligi tufayli ishlar ketga ketgandi. — Sh. Gʻulomov, Yorqin ufqlar
5. Toʻra (erkaklar ismi).