от 1. Сақлаш, асраш, ҳимоя қилиш қобилияти ёки қудратига эга бўлган кимса, нарса; ҳимоя; ҳомий.
Иссиқдан паноҳ топмоқ.
Бошига оғир кунлар келганда, Хўжанд аҳли яна шу эски қалъага паноҳ излаб келди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида
Паноҳ бўлди бизга бу ўрмон, Кўплар биздай асрар бунда жон. — Х. Салоҳ, Излар ва ҳислар
2. кўчма Ҳимоя, ҳомийлик.
Мулла Фазлиддин Қувада турган пайтларида Тоҳирга хам-савод ўргатган эди. Энди жияни паноҳ истаб борса, қаноти тагига олиши мумкин. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Зайнаб қолди бечора якка, Кимса келмас унга кўмакка, Па бир паноҳ, на бир ошиён, На бир ғамхўр, на бир меҳрибон. — Ҳ. Олимжон, Зайнаб ва Омон
Барча улуғларга ялиндим, ёлвордим, йиғладим, сиқтадим. Мана энди охирида сизнинг паноҳингизга келдим. — Ж. Шарипов, Хоразм
3. кўчма Ҳимоячи, яқин киши, дўст.
Йигитлар мактубин битганда қондан, Келинлар фироқдан чекканда ёҳу, Унинг ҳам паноҳи қайтмади жангдан. Ўн тўққиз ёшида бева қолди. — А. Орипов, Йиллар армони
Баҳор, қатра ёшим айлагил қабул, Онам бошига ҳам бордингмикан, айт?! Унинг оромгоҳи бундан олис жой, Олисда ётибди менинг паноҳим. — А. Орипов, Йиллар армони
- Паноҳ тортмоқ Ҳимоясига суянмоқ. Ҳеч бўлмаса, бирон ишга жойлаб қўйинг. Мен сизга паноҳ тортиб келдим. — С. Зуннунова, Гулхан
- Пушти паноҳ Энг ишончли ҳимоячи, ҳомий. — Эй, ҳикмат аҳлининг пушти паноҳи, — деб гап бошлади Ибн Сино таъзим қилиб. — М. Осим, Ибн Сино қиссасиЛекин бу амалдорлар телефонини мўлжалга олиб, оёқяланг югуриб қолардилар, ўз пушти паноҳларига қўнғироқ қилишарди. — ГазетаданУнинг мақтаб тилга оладиган бирдан-бир пушти паноҳи шу Турсунхўжабой эди. — П. Турсун, Ўқитувчи