ot 1. dip. Bir suveren davlatning boshqa bir suveren davlatdagi diplomatik vakillarining eng katta martabasi, unvoni va shu unvonga ega boʻlgan shaxs.
Favqulodda va muxtor elchi.
Allaqachonlardan beri bu davlatda elchimiz ham yoʻq. — Gazetadan
2. tar. Shoh tomonidan biror topshiriq bilan yuborilgan kishi.
Xoʻja Abdullo boshliq elchilar undan rad javobi olib qaytdilar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
Elchi poshshoning chuqur maʼnoli gapiga qoyil qolib, taʼzim qildi. — Latifalar
3. koʻchma Darak beruvchi narsa, belgi.
Qish elchisi —
qargʻalar qagʻillay boshladi.
Binafshalar ochildi Bahor elchisi boʻlib. — Yu. Hamdam
4. kam qoʻll. Sovchi.
Zebixonga elchi qoʻyib yurilgan vaqtlarda mingboshi bir soʻz degan emasmidi: Shuni qoʻlga keltirsam, bor-yoʻgʻimni tutaman — Choʻlpon, Kecha va kunduz
Sovchi boʻldim ikkovingga danakor, Elchi-sovchi boʻlmaydigan gunohkor. — Gulixiromon
5. harb. Urishayotgan tomonlarning oʻzaro muzokara olib borish uchun yuborgan vakili.
Elchiga oʻlim yoʻq. — Maqol