Қидирув

см. орсиз.

сурбет (орсиз, юзсиз) одам

['брɑːсɪ] 1) мисли, мисга оид, мис ... 2) сўзл. сурбет, безбет, орсиз

/дɜ:ти/ адж (диртиер; диртиест) 1 кир, ифлос, чанг 2 уяциз, орсиз, бетамиз

орияциз Ор-номусни билмайдиган, ўз обрўйини қадрламайдиган; номуссиз, орсиз. Орияциз одам.

худбин, сурбер, беадаб, уяциз (киши); пессимист; кйникал [-(ə)л] беадаб, уяциз; сурбет, орсиз; кйникисм [ɪз(ə)м] беадаблик, уяцизлик; сурбетлик, орсизлик

отали Отаси бор, отаси ҳаёт. Отали етим — орсиз етим, онали етим — орли етим. Мақол Ўлган алпим тирилиб келар дейман, ёр-ёр. Ёдгоржоним отали бўлар дейман, ёр-

/ʃеɪм/ н 1 [У] ор, номус, уят, иффат, ҳаё, изза, ибо, уялиш 2 [У] уят, шармандалик 3 [синг] таассуф, ачиниш, алам, ўтинч – шаме в [Т] хижолат қилмоқ, хижолатга

беор айн. 1 орсиз. Ҳар ўлик, ҳар тўй бошида таппа-тайёрдир тўрам, Ўлгудай шилқим, шилимшиқ, роса беордир тўрам. Муштум Ёʻлдан урди қайси бир маккор? Очиғини