Қидирув

1) шод, хурсанд 2) очиқ тусдаги, ялтироқ (бо'ёқ ҳақида) 3) ахлоқсиз, фосиқ

1. н ярамас, аблаҳ, нобакор, разил, қабиҳ, паст одам; 2. а ахлоқи бузуқ, ахлоқсиз, ёмон, фосиқ

ахлоқсиз, беадаб, уяциз, беахлоқ, ахлоқи бузуқ, бадахлоқ, фосиқ безнра́вственный; распу́щенный; распу́тный

зинокор Зино ишлар қилувчи; бузуқ, фосиқ. Асрорқул кулиб: — Зинокор! — деди таънали оҳангда. — Уялмайсанми? Н. Қиличев, Ёронгул

гуноҳ, ёзиг - син в [И] (синнинг, синнед) гуноҳ қилмоқ - синфул /-фл/ адж гуноҳли, гуноҳкор, гуноҳга ботган, гуноҳга оид - синнер /'сɪнə(р)/ н [К] фосиқ, гуноҳкор банда

ахлоқсиз Яхши тарбия кўрмаган, ахлоқ қоидаларига бўйсунмайдиган, интизомсиз. Ахлоқсиз бола. Ахлоқи бузуқ, суюқоёқ, фосиқ. Одоб-ахлоқдан ташқари, одоб-ахлоқ доирас

ахлоқсиз, фосиқ, нобоп– беспутный, нечестивый – имморал. Бор иčмä фасадқа қатïлма йïра, зина қïлма фасиқ атанма тур-а– Шароб ичма, фасодга яқин юрма, зино қилиб, фоси

заифа эск. Хотин, рафиқа, аёл. Оғамнинг заифаси фарзанд доғидан телба бўлиб қолди [деди Қутбиддин]. П. Қодиров, Юлдузли тунлар Фосиқ афанди ёшгина овозни эшитиб,