Qidiruv

ФОЛЬКЛОР Folklor.

— оғзаки ижодиёт (қ. Фольклор).

— оғзаки поэтик ижодиёт (қ. Фольклор).

– фольклор – folklor, xalq ogʻzaki ijodi

— халқ ижоди, халқ ижодиёти (қ. Фольклор).

ХАЛҚ ОҒЗАКИ ИЖОДИЁТИ, ФОЛЬКЛОР Halk bilimi.

— халқ бадиий ижоди, халқ бадиий ижодиёти (қ. Фольклор).

— халқ поэтик ижоди, халқ поэтик ижодиёти (қ. Фольклор).

фольклор; фольклорный; folklor ansambli фольклорный ансамбль.

— аретология. Антик фольклор жанри: худолар ва пайғамбарларнинг мўъжизалари ҳақидаги ҳикоя.

— терма. Бир хил қофия тузилиши ва вазнга эга бўлган бир неча бандлар йиғиндисидан иборат халқ қўшиқлари тури (қ. Фольклор).

(ар. قصه — ҳикоят, афсона, саргузашт сўзидан) — қисса. 1. Яқин ва Ўрта Шарқда кенг тарқалган фольклор ва ёзма адабиёт асарлари. Қиссалар дастлаб халқ орасида ривоя усулид

— болалар адабиёти. Бадиий ижоднинг болаларга бағишланган қисми шу ном билан юритилади. Болалар адабиёти кишилик жамиятининг жуда ҳам қадимги босқичларидан бошлаб мавжуд.

— вариантлилик. Вариантларга эга бўлган асарларга нисбатан қўлланиладиган термин бўлиб, у халқ оғзаки ижодида, айниқса, кенг маъно касб этади. Вариантлилик ҳам фольклорни

(лат. retardotio — кечиниш сўзидан) — ретардация. Қўшимча персонажлар, эпизод ёки воқеалар, лирик чекинишлар, табиат тасвирлари кабиларни киритиш орқали асардаги воқеалар

(лат. legenda — ўқишга тавсия қилинган нарса сўзидан) — афсона. Халқ ижодининг прозаик жанрларидан бири бўлиб, унинг сюжети асосида ажойиб-ғаройиб фантастик воқеалар ётад

(гр. epopoiia — қўшиқлар, ривоятлар тўплами сўзидан) — эпопея. Воқеабанд адабиётдаги энг катта ва кенг қамровли шакллардан бири бўлиб, қадимги қаҳрамонлик эпопеялари била

— қўшиқ. Мусиқали шеърий санъат тури. Фольклор ва ёзма адабиётдаги қўшиқ жанрлари бир-биридан фарқланади. Халқ оғзаки ижодидаги қўшиқларнинг тексти куй билан бир вақтда я

(фр. menestrel, лат. ministerialis — хизматда турувчи сўзидан) — менестрель. Ўрта асрлардаги сайёр ашулачи, музикачи ҳамда бир вақтнинг ўзида шоир бўлган шахслар. Менестр

– Компенсация. (лот.: товон, бадал, ўрнини қоплаш) – таржимоннинг таржима жараёнида қурбон берилган бир тилга хос, иккинчи тилга кўчириш қийин бўлган кўп маъноли сўз, ибо