Қидирув

[а.] даъво– притязание, утверждение –актион, суит. Севäр мен тейü барčа даъва қïлур, бу даъвақа мана некü тäг болур – “Севаман” деб ҳамма даъво қилади, бу даъвонинг маъно

эй, даъват, хитоб маъноларини ифодаловчи ундов– эй – ҳей!. Мунуқï бу сўзкä тануқ келди сўз оқïйïл анï сен ая кўŋли туз – Мана, ушбу сўзга қуйидаги сўзлар далил бўла

Шаҳзода Шавкат сирли кийикни қувиб, ўзга оламга тушиб қолади ва у ерда паризод Моҳистарага ошиқ бўлади. Бу саргузашт унинг ҳаётини бутунлай ўзгартириб