фл. 1. дин. Худога, азиз-авлиёларга, илоҳий кучга эга деб ҳисобланган нарсаларга сажда қилиш; диннинг асосий элементи.
Ҳозир пир ўзларини эмас, сизларни ўйлайдилар, тонг саҳарларда жойнамозга тиз чўкиб: Ҳақ ёʻлдан адашган гумроҳ бандаларингга ғазаб қилма, деб худога сиғинадилар. — С. Аҳмад, Ҳукм
Назирқулнинг отаси Шоҳимардонга сиғиниб, қўчқор олиб бориб сўйди. С. — Аҳмад, Ҳукм
Инсон ўзини танигунча кўп нарсаларга сиғинган. — Газетадан
2. кўчма Бирор кимсага, нарсага ортиқ берилмоқ, уни ҳаддан ташқари улуғламоқ.
Пулга сиғинмоқ. Қуш бутоққа сиғинар. — Ма-қол
Жаҳолатда қолган халқ аълам ҳар борганида, садағанг кетай, эшоним, деб унинг оёғига тиз чўкиб сиғинар, назр-ниёз берар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
3. Нажот истаб бормоқ, бош урмоқ.
Музга суянма, ёвга сиғинма. — Мақол
Аймоқ халқи бизни дўстдек кутар деб, Юртингизга биз сиғиниб келганмиз. — Ёдгор