1. Бир неча қават ёки қатламдан иборат бўлган; қават-қават, қатлам-қатлам.
Қат-қат кўрпалар.
Қат-қат булутни беҳол ёриб чиққан қуёш ўз аксини сувга туширган эди. — Й. Шамшаров, Ойдин кўллар
Токчалар қадимча — ганчдан ишланган қат-қат катакчалардан иборат. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Қаватлари букланиб очиладиган ёки шундай ёʻсинда тахланган.
Оёғида шпорли яхши хром этик, унинг қўнжини манглай ажинидай қат-қат қилиб, бири устига бирини қалаштирган. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
3. кўчма Қаторлашиб тахланиб ётган; жуда кўп, чексиз.
Сен ўқийсан, мен ишда, Дилда умидлар қат-қат. — Зулфия
Дўстим билан қувнаб, кулишиб, Биз қайтамиз, севинчлар қат-қат. — Х. Салоҳ
4. кўчма Кам қўлл. Такрор-такрор, қайта-қайта.
Мени бутун дунё тингласин, Чевар қиз, деб мақтасин қат-қат. — Уйғун
Умр тилаб мард ўғли учун, Она қат-қат қарар юлдузга. — Ҳ. Ғулом