Қидирув

от 1. Кишининг ор-номуси, шахсиятини пастга урадиган, таҳқирловчи маъно-мазмунли сўз, гап.

Тўлқинжон буни дарров пайқади, кўзини яшириб, оғзидан чиқиб кетай деган ҳақоратни қулт этиб ютди. — Ф. Мусажон, Ҳури

Абдубилол энди йиғлаб, оғзига келган гапни қайтармади, аламидан акасининг юзига тупурди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

2. Шундай маъно-мазмунли муомала, хатти-ҳаракат, ҳолат.

У [ўқувчи бола] ловуллаб турган қулоғини ушлаганча, Ҳожига қаради ва бисотидаги энг оғир, энг даҳшатли ҳақоратни ишлатди, яъни тарбия-сиз! деди. — А. Қаҳҳор, Асарлар

Асал хола ўғлининг ичмаслигини биларди, терговчининг бу гапи ҳақорат бўлиб туюлди. С. — Юнусов, Кутилмаган хазина

Ғуломжон столдаги нонларга қараб, кўнгли бузилди. Унинг соф ниятига бу бир ҳақорат бўлса ҳам, одамларнинг маърифат учун оғзиларидаги ошларини беришга тайёр эканликларини ўйлаб, Матқовул камбағалга раҳми келиб кетди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Бизнинг майда-чуйда ҳокимларимиз бирлаша олмагани туфайли, катта кучга эга бўлган истилочининг ҳамласига дош беролмадик хотинларимиз, қизларимиз олиб кетилди. Бундан ортиқ ҳақорат борми, Меъмор?! — Мирмусин, Меъмор

сфт. Ҳақорат мазмунли, ҳақорат бўлувчи; таҳқирли.

Ҳақоратли сўз. Ҳақоратли муомала.

сфт. айн. Ҳақоратомуз.

сфт. Қўпол, ҳақоратга ўхшаб кетадиган.

Ўзининг ҳақоратомуз кинояларига яраша дадиллик билан жавоб қайтаргани учун [Қаландаров] Саидани Ёʻқол! деб идорадан ҳайдаб солади. — А. Қаҳҳор, Синчалак

Ҳодий маҳбуснинг ҳақоратомуз гапига жаҳл чиқди. — Ж. Шарипов, Хоразм

фл. Кимса шаънига ҳақоратли гап, сўз айтмоқ, ҳақорат бўладиган иш, хатти-ҳаракат, қилиқ қилмоқ.

— Ия, ҳа, бошқа билан қовушдик денг, — у кўзини қисиб, қизни ҳақоратлашга оғиз жуфтлади. — Ф. Мусажон, Ҳури

Бу ўткинчи беш кунлик дунёда биз ёқалашамиз, қон тўкамиз, бир-биримизни ҳақоратлаймиз — Мирмуҳсин, Меъмор

фл. Ҳақоратламоқ феълининг ўзлик нисбати.

У ҳақоратланган, камситилиб, бетига туфланган одамдай кўкрагини кўтаролмай ётди. — Мирмуҳсин, Умид