Қидирув

фл. 1. Кенглигидан киши қаддига салқи келиб, осилиб турмоқ (кийим ҳақида).

Ҳар қадамда дастурхон, қанор-қопдай ҳалпиллаган кўк кўйлаги шох-шаббаларга илинавериб безор қилди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Устида отасининг чопони ҳалпиллаб турарди. — М. Осим, Ибн Сино қиссаси

2. Лапанглаб югурмоқ, елмоқ; селкилламоқ.

Арслонқул ҳовлиқиб, ҳалпиллаб, уйга қайтди. — Ойбек, Навоий

Уйдан боланинг бўғиқ чинқириғи эшитилиб, хотин ҳалпиллаганича уйга югурди. — С. Абдулла, Обрўйим тўкилади

от 1. Оғир меҳнатдан ҳарсиллаш, ҳаллослаш.

2. кўчма Жонбозлик билан астойдил меҳнат қилиш.

Усти ўраб ташланган пахта бунтлари баланд деворлар оша ёнма-ён қад кўтариб турарди: озмунча ҳалп-залпнинг мевасими булар! — Ў. Шамшаров, Довруқ

фл. Ҳалпилламоқ феълининг орттирма нисбати.

загадка плескать, хлюпать

қуда бувам қудуққа тушди, қулоқлари шалпиллаб тушди дедушка - мой сват в колодец упал; шлёпнувшись, ушами воду расплескал (Пельмень)

тўлқинлар қирғоққа урилиб шалпиллайди волны плещут о берег

фл. Ҳалпилламоқ феълининг биргалик нисбати.