сфт. 1. Дилни мафтун этадиган, ўзига тортадиган, ёқимли, дилрабо.
Дилбар манзара. Дилбар боғлар.
Бу ерда табиат сахий ва дилбар, Хоҳла — нур, хоҳласанг — тахтдир соя жой. — М. Эгамбердиева, Гулбарг.
Яхшиям боқийдир дилбар шеърият, Самандар мисоли ўлим билмас жон. — А. Орипов, Йиллар армони
2. от Гўзал ёр, маъшуқа, маҳбуба.
Қўлларимдан тут ўзинг, дилбар, Ойдин ёʻлга етакла мени — Э. Воҳидов, Муҳаббат
Баҳорда очилган боғнинг гулисан, Сен ҳам бир дилбарнинг жони-дилисан. — Маликайи айёр
3. сфт. Кўркамлиги, одоби ва назокати билан эс-ҳушни оладиган, чиройли.
Дилбар йигит.
Энг дилбар одамни сўрдилар мендан, Менинг отам дедим, отам, албатта! — Т. Тўла, Асарлар
Унақа [Раҳимахондек] дилбар жувон энди қаёқда! — Э. Райимов, Ажаб қишлоқ
4. Дилбар (хотин-қизлар исми).