sft. 1. ayn. Davlatli II.
Davlatmand odam
Yaxshi oilaga kuyov boʻlganidek, shahardagi boshqa davlatmandlar bilan ham aloqa bogʻladi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Mana, yurtga oʻgʻil oʻstirgan Bir davlatmand boy boʻlib qoldim. — Zulfiya, Xayollar, tuygʻular
Yuragi yana poʻkilladi. Toshkentning toʻrt dahasi taniydigan bu davlatmand kishining oldiga qanday kiradi. — Oybek, Tanlangan asarlar
— Davlatmandlar koʻkning charogʻi, yerning guli, odamlarning asli, — deydi otam. — Oybek, Nur qidirib
2. Iqtisodiy jihatdan baquvvat, oʻziga toʻq, badavlat.
Ilgari qoloq va qashshoq boʻlgan bu oila madaniyatli va davlatmand oila aylandi. — N. Safarov, Qurbonali
E, mulla Safo, bu xotin taloq davlatmandlar yeyish-ichish uchun emas, maqtanish uchun boylik toʻlashadi. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar
Qishloq xoʻjaligi sanoati davlatmand xoʻjaliklar qoʻlida tobora koʻproq toʻplana bordi. — Gazetadan