фл. 1. Давомли нарса ёки ҳодисаларнинг энг сўнгги чегараси, охири, ниҳояси, поёни.
Ёʻлнинг чеки. Чеки ёʻқ дашт. Чек нуқта. Чек ёʻл.
Ўз ерининг чекларига босиб тикан. — Ғ, Ғулом
2. кўчма Ёʻл қўйилиши мумкин бўлган чегара; меъёр.
Ҳар нарсанинг чеки бор. Чекдан чиқмоқ. Доноликнинг чеки ёʻқ. — Мақол
Қуролланишга тезроқ чек қўйиш лозим. — Газетадан
У даҳшатли хаёлларга чек қўйиб, дарҳол институтга отлана бошлади. — Газетадан
- Чек ташламоқ Қуръа ташламоқ, қуръа ташлаб бахт синамоқ, ўз чекига тушганини аниқламоқ.