сфт. 1. Эпчиллик билан ҳаракат қиладиган; чапдаст.
Бургут — анча йирик, чаққон ва кучли қуш. — Фан ва турмуш
Қўшнисининг чаққон қизини кўз остига олиб қўйган эди. — Ёшлик
2. рвш. Тез, эпчиллик билан.
У чаққон кийина бошлади. — Ёшлик
Қизил чуваклари билан юмшоқ босиб, чаққон елиб хизмат қилмаса, ўзини қаёққа қўйишни билмай қолади. А. — Мухтор, Давр менинг тақдиримда
- Бозори чаққон
- Оёқ-қўли (ёки қўл-оёғи) чаққон Жуда чаққон; эпчил. Оқ халатли юмалоқ ошпазнинг оёқ-қўли чаққон. — Шарқ юлдузиОқ сочли гапга чечан десам, қўл-оёғи ҳам чаққонгина бир киши экан. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати
- Тили чаққон Юз-хотир қилмасдан шартта гапирадиган; шартаки. Зумраднинг қўли ҳам, тили ҳам чаққон эди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл