сфт. 1. Бирор жойда доимий яшов-чи, ўрнашиб қолган; муқим;
Шаҳарнинг турғун халқи.
Бир неча йил дарбадар умр кечириб ошпазлик қилди, охири она қишлоғи Аввалда турғун бўлиб қолди. — К. Яшин, Ҳамза
Сен айтганча, куёвинг Тошкентдан иккинчи уйланмасин-да, Кумушни қудаларинг олдига турғун қилиб юборайлик, тузукми? — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Фурқат ватанида бўлолмай турғун, Донишдай, Воқифдай ғам-алам ютди. — Х. Расул
2. Ўзгармас бўлган, доимий, барқарор.
Турғун мувозанат. Турғун ҳолат. Барча ташкилотларни турғун кадрлар билан таъминлаш.
Ҳаётда ҳеч нарса турғун бўлиб қолмаганидай, театрда ҳам кўп нарсалар ўзгарди. — С. Кароматов, Ҳижрон
3. Тўхтаб, туриб қолган, ҳаракат қилмайдиган; ҳаракациз; оқмас.
Турғун сув.
У кўзларини ҳовуздаги турғун кўкимтир сувга тикиб ўйлади. — Ойбек, Танланган асарлар
4. Турғун (эркаклар ва хотин-қизлар исми).