сфт. 1. Ўз хоҳиши, ҳукмини ўтказадиган; шафқат-сиз, золим.
Болалар бахтининг юлдузларига Заҳарлар сочмоқчи қайси жаллодлар? Дунёнинг равшанлик — кундузларига Зулмат қуймоқчими бебош шаддодлар? — М. Шайхзода
Иброҳим ака, гапингиз тўғри-ку, лекин Исфандиёр тўрани шаддод дейишади. — Ж. Шарипов, Хоразм
2. Ўз фикрини ўтказишга тиришадиган; ўжар, чўрткесар; ўз фикрини қатъийлик билан, дадил айтадиган, тортинмас (асосан аёллар ҳақида).
Шаддод, гапини бировга бермайдиган, эркакшода Асрора звенога бошлиқ бўлди. — С. Аҳмад, Уфқ
Майнанинг уддабуронлиги [Иван Василични] ҳайратда қолдирди: Шаддод қиз. Оламга татийди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши