sft. 1. Nur bermaydigan yoki yoritilmagan; xira.
Hamidjon oyning nursiz yorugʻi tushib turgan derazadan koʻchaga qaradi. — Oʻ. Umarbekov, Choʻlda bir kun
2. koʻchma Qoni qochgan, rangpar; xira (yuz, koʻz haqida).
— Kunimiz qursin, Jumagul. Sen ham halak, men ham, — derdi chol nursiz koʻzlaridan oqqan yoshni artib. — J. Sharipov, Xorazm
Uning [afgʻon choyfurushning] azaldan kulga oʻxshash nursiz yuzi battar qorayib ketganday koʻrindi. — A. Muxtor, Opa singillar
3. koʻchma Badiiy jihatdan boʻsh, qizigʻi yoʻq, mazmunsiz.
Nursiz asar.
4. koʻchma Roʻshnolikdan yiroq, ogʻir.
Tiyrak Hamidning nursiz hayotini bezagan birdan-bir narsa onasi Komila opaning soʻzlagan ertaklari boʻldi. — Oʻzbek adabiyoti