фл. 1. Кучли алангаланмоқ, аланга таратмоқ.
Элмурод печкада ловуллаб ёнаётган ўтга тикилди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Қуруқ ўтин бир зумда ловуллаб ёниб кетди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
2. кўчма Қаттиқ қизимоқ.
Қуёш тик келган. Ҳаво ловуллаб ёнади. — Ойбек, Қутлуғ қон
Қизнинг юраги худди тузоққа тушган қушдек питирлаб урар, юзи ловуллаб ёнарди. — О. Ёқубов, Баҳор кунларидан бирида
Юзлари қизариб-бўртиб, қулоқларигача ловуллаб кетган Гулхайри тоғасига ўгирилди. — С. Нуров, Нарвон
3. кўчма Бирдан қизишиб кетмоқ, тутақмоқ.
Лутфинисо: Вой, жувон ўлгур! деб, лабини тишлади. У шамол тегган оловдек, ловуллаб кетди. — Ойбек, Танланган асарлар
Эҳсон у вақтда бирданига ловуллаган муҳаббатнинг оқибатини сўраганда, гапиргани гап топилиб, андак хижолатликдан чиқди. — А. Қаҳҳор, Сароб