от 1. Қурти юнгли матоларни кўримсиз, яроқсиз ҳолга келтирувчи, дон ёки ўсимликларни нобуд қилувчи кичкина капалак.
Йигит Муҳаммад Жамолнинг куя еган эски қоракўл папахини қозиқдан олиб, бинт устидан бошига бостириб кийди. — Ойбек, Нур қидириб
Гиламни ҳам адо қилур кичик бир куя. — Шукрулло, Жавоҳирлар сандиғи
2. Нарсаларнинг куйишидан, ёнишидан ҳосил бўладиган майда қора зарралар; қоракуя; қурум.
Қозонга яқин юрсанг, куяси юқар. — Мақол
— Кулимга тушганда, юзига куя суриб, эшакка тескари миндирар эдим-да, бозорнинг ўртаси билан ҳайдаб, тўппа-тўғри қозининг ҳузурига олиб борар эдим, — деди Халфа. — П. Турсун, Ўқитувчи